Uncategorized

Dag van de vrije markt | Karel Volckaert | Riverrun

Guest blogger Karel Volckaert | founder and partner of riverrun 

Karel is spreker tijdens Future of Life Insurance op donderdag 04.12.2014. Klik hier voor meer details


De maatregelen waarmee de centrale bankiers de vorige crisis denken op te lossen, dragen de kiem in zich van de volgende financiële crisis. Die blijde boodschap kon je uiteraard al langer op uw doemdenkersblog du jour lezen. Steeds vaker zijn het die centrale bankiers zelf die ons proberen duidelijk te maken dat het sluiten van één deur ergens weer een andere opent.

De hervorming van de banksector door het comité van Bazel heeft er mee voor gezorgd dat de kredietgroei tijdens de laatste vijf jaar volledig op het conto van de obligatiemarkten mag worden geschreven; netto was de financiering via banken een maat voor niets. De risico’s verhuisden mee naar de markt. Niet iedere belegger lijkt dat te beseffen.

Banken worden de komende jaren aan banden gelegd door Bazel III, de derde poging om financiële instellingen resistenter te maken tegen het verlies van kapitaal en het verdampen van dat vertrouwen. Bankieren is immers vragen om problemen: je verleent krediet op lange termijn terwijl je jezelf financiert met geld dat op korte termijn kan worden opgevraagd. Het is een metier dat kapitaal vereist maar bovenal vertrouwen – een bijzonder volatiel goedje.

In hun streven om te besparen op cash en zo ten minste dertig dagen stand te houden wanneer depositohouders of andere financiers hun geld opeisen, zijn banken steeds minder geneigd om grote voorraden aandelen of obligaties aan te houden. Grote beleggers moeten daarom langer op zoek gaan naar een tegenpartij bij wie ze hun effecten kunnen kopen of verkopen. Zoals banken vroeger de deur sloten om een bank run tegen te gaan, openen hun marktenzalen nu de spread tussen bied- en laatprijs, waardoor de verhandelbaarheid van die aandelen en obligaties afneemt. Daar kraait geen haan naar nu de beurzen stijgen maar het is een open vraag waar de koersen zullen eindigen als het vertrouwen verdwijnt.

Wat onze regelgevers en toezichthouders bijzonder nerveus maakt, is dat het liquiditeitsrisico niet beperkt blijkt tot de gebruikelijke verdachten zoals hoogrentende obligaties. Ook goedehuisvaderaandelen bevinden zich in de vuurlijn. Wij zijn zelf nogal bezorgd om Noord-Europese overheidsobligaties.

Analisten, beheerders en commentatoren houden zich doorgaans bezig met de “fundamentele” analyse van ondernemingswinsten en binnenlandse producten, een betrekkelijk onbeduidende bedoening wanneer je bedenkt dat de variatie in beleggingsrendementen overweldigend verklaard wordt door hoe de markt op ieder ogenblik die “intrinsieke” waarde in een prijs omzet. Het beleggersgedrag dat het wel en wee op de markten domineert, wordt weggezet als te onberekenbaar om serieus te nemen. De blik blijft strak gericht op oneindig waar – dat is althans de hoop – marktprijs en intrinsieke waarde elkaar wel moeten ontmoeten.

Het valt te hopen dat ook de illusie van liquiditeit dat droombeeld niet in de weg staat. Beleggers en beheerders gaan er al te gemakkelijk vanuit dat ze hun posities zonder slag of stoot kunnen afbouwen en hun papieren rendementen verzilveren. De overgrote meerderheid van de beleggingsfondsen laat ons toe om dagelijks uit te treden, toch? Een drogbeeld: gouverneur Mark Carney van de Bank of England liet verleden week weten dat het vandaag zeven keer langer duurt om een obligatiepositie te liquideren dan in 2008. Dat heeft met name obligatiebeleggers er niet van weerhouden om de risicopremie voor liquiditeit tot bedenkelijk lage niveaus te laten vallen. We mogen niet gedroomd hebben wat dat zal geven als de marktcyclus over de top gaat. Rijke jonge mensen en het oog van de naald.

Of zou er iets anders in het spel zijn? Sommigen denken dat de centrale bankiers hints rondstrooien met pedagogische bedoelingen. Misschien willen ze op die manier een mentaliteitswijziging in de financiële wereld teweegbrengen? Ook al is die heropvoeding van hardleerse bankiers al een keertje uit de hand gelopen. Op 17 september 2008 riep Barney Frank, voorzitter van het comité voor financiële diensten in het Amerikaanse Congres 15 september al grappend uit tot “Dag van de Vrije Markt.” Eén dag nadat ze ervoor had gekozen om Lehman Brothers niet te redden, moest de overheid het geweer van schouder veranderen toen ook verzekeringsgroep AIG dreigde in te storten. “Het engagement van ons land voor de vrije markt ging welgeteld één dag mee,” zei Frank.

Karel Volckaert | Riverrun

Guest blogger Karel Volckaert is founder and partner of riverrun a company that helps clients future-proof their organisation, business or investments, and capitalise on the opportunities offered by the omnipresence of technology and interrelated markets. Before that, Karel was senior advisor at the Econopolis group where he was responsible for valuation and portfolio risk analysis in wealth management. Academic research on optimal control theory had created an early interest in investment management. Karel worked for a Belgian asset manager in fixed income, equity and hedge fund management and subsequently as a director of research at an independent valuation specialist.
Specialties: Valuation, Risk management, Fund management, Strategy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.