Systeem +100% leningen bestaat al jaren

Vlaams minister van Financiën Bart Tommelein (Open VLD) verraste vorige maand met een voorstel om hypoteekleningen met een hoge quotiteit mogelijk te maken. De minister vindt dat ook mensen zonder spaargeld een huis moeten kunnen kopen. Het klantensegment zonder vette spaarrekening maar met voldoende inkomen en dus ook potentieel, is vrij belangrijk. De banksector kan dat segment minder vlot bedienen omdat de kredieten te zwaar wegen op de zekerheden die de sector moet aanhouden. De oplossing om een hypotheeklening te combineren met een consumentenkrediet is duur voor de klanten.

Borgtochtverzekering laat 125% quotiteit toe

Tommelein trok de discussie daarom meteen open naar de verzekeringssector. Hij liet ook een paar keer het woord waarborgregeling vallen. Kredietverzekeraar Atradius bevestigde dat zij een concreet voorstel hebben aangekaart bij het kabinet.

Tommelein moet echter het warm water niet meer opnieuw uitvinden. Het systeem heeft namelijk bestaan in België en allicht lopen er nog een massa dossiers. De wat oubollige verzekeringsmaatschappij Nationale Suisse heeft jarenlang geteerd op de verkoop van leningen met een quotiteit van zelfs 125% Het bijzondere aan het systeem was dat de rente niet hoger was dan die van een normale 80% lening. Het klassieke bezwaar dat leningen met hoge quotiteit ook dure leningen zijn is daarmee van de baan.

Het kredietbedrag in dergelijke dossiers kon maximaal 400.000 euro zijn en mocht dus 125% van de geschatte waarde van de woning niet overstijgen. Dat betekent dat de geschatte waarde van de woning maximaal 320.000 euro kan zijn, een bedrag waar je toch al een deftig onderkomen kan mee kopen.

De duurtijd van de dossiers was maximaal 25 jaar. Leningen werden in principe enkel voor privé doeleinden uitgeschreven maar er mocht een professioneel deel tot 50% zijn.

Het sleutelelement van het systeem was de zogenaamde borgtochtverzekering. Dat was een eenmalige verzekeringspremie die de terugbetaling van het kapitaal garandeerde boven het bedrag dat hypothecair werd ingedekt. Nationale Suisse beschouwde de leningen als dossiers met een quotiteit tot 80%. Het excedent werd ingedekt door de borgtochtverzekering. Om de rentevoet te bepalen baseerde de verzekeraar zich op het ontleende kapitaal, exclusief de door de borgtocht verzekerde som. Daardoor werden de dossiers dus tegen normale rentevoorwaarden afgewerkt.

Klanten met hoger profiel

De premie voor die zekerheid bedroeg ongeveer 3% van het ontleende kapitaal. Het sterke aan het systeem was dat die premie mee kon ontleend worden. Nationale Suisse verplichtte de klanten ook, om een schuldsaldoverzekering af te sluiten met een eenmalige koopsompremie. Ook die kon mee ontleend worden. De maatschappij ging er eigenlijk van uit dat klanten alle kosten verbonden aan de lening mee konden lenen. Dat gold dus ook voor de notariskosten en registratierechten.

De klanten van Nationale Suisse hadden vaak een hoger profiel. Ze mikten onder meer op afstuderende dokters, die alles hadden geïnvesteerd in hun opleiding. Ze hadden vaak geen financiële reserves maar wel een hoog potentieel. Vandaar ook de norm dat het pand maximaal voor vijftig procent professioneel mocht gebruikt worden. Dat laat vrije beroepers toe om een praktijk te starten.

Portefeuille in run-off

Nationale Suisse verkocht decennialang dergelijke leningen en er moeten nog vrij veel dossiers lopen. De maatschappij werd jarenlang door het moederhuis in Zwitserland als een soort eiland beschouwd. Het Belgische management had een grote vrijheid en kon haar eigen strategie bepalen. Dat veranderde echter  in 2009. Het moederhuis stond onder druk van de aantrekkende Europese regelgeving en besloot om orde te scheppen in de verschillende Europese filialen. Ze huurden eerst een reeks Belgische topmanagers in maar die trokken al snel de deur achter zich dicht. Daarna stuurden de Zwitsers Tom Ludescher, een briljante jonge manager, naar Brussel. Hij moest de internationale strategie van de groep in België inslijpen maar daar kreeg hij de kans niet voor. De groep stuurde Ludescher naar Azië om daar de winkel te leiden.

Nationale Suisse had zich ondertussen aangeboden aan Helvetia en liet zich gewillig overnemen. België werd niet meegenomen in die transactie. De mooiste stukken van het bedrijf werden verkocht of gingen zelfstandig verder. De portefeuille leven werd ondergebracht en in run-off geplaatst bij Enstar.


iMagazine publiceert een interview met Tom Ludescher in de editie van september 2017. Voor meer informatie: bel +32 493 688 997

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.